Przed sanatorium

Pojechałam na skraj na dwie doby, by przed wyjazdem do sanatorium zrobić trzy pilne i perspektywiczne prace.
1. Przyciąć żywopłot z ligustru i dzikiego wina nowo zakupionymi nożycami a właściwie to jakby wielkim sekatorem.
2. Skosić z Władzią Narożną działeczkę, by wiedziała co i jak, gdy ja się będę w upale wkurzała w sanatorium
3. Założyć siatkę przeciw ptakom na walącym się stelażu borówki amerykańskiej.
Trzy zadania na dwa dni to naprawdę lajtowy pobyt.

Jak zwykle w pierwszy dzień tylko obkosiłam ścieżkę od furtki do schodów i prostokąt pod autko. Wczesne popołudnie, 32 stopnie w cieniu, trzy przerwy w jako tako chłodnej izbie. Wieczorem chciałam jeszcze podwiązać pomidory ale komary tak szalały, że tylko podwiązałam trzy i uciekłam do izby już niezbyt chłodnej, 27 stopni. Obiadokolacja to kawałeczek pieczonego kuraka z ugotowanym w wodzie z ziołami ryżem i maślanka. Kupiłam połowę pieczonego bo wiedziałam, że w takich temperaturach nie będę kucharzyć a nie sprzedawali ćwiartek. Noc jasna, księżyc prawie w pełni, rozwiesiłam moskitierę, pootwierałam okna i położyłam się spać.

Obudziłam się o czwartej bo Marysia z Pogórza napisała, że po czwartej już śmiga. Nawet wyplątałam się z moskitiery i  przyodziawszy co nieco wyszłam na działkę ale rosa na wszystkim, ani przycinać żywopłot ani rozkładać siatkę. A przede wszystkim o takiej porze jam niekumata. Więc wróciłam do łóżeczka w chłodnej izbie i usnęłam na dobre a sny miałam przecudne. Obudziłam się o szóstej, to nadal dla mnie pogańska pora ale chociaż słoneczko już wysoko, temperatury jeszcze znośne. Nowe nożyce - sekator w dłoń i jazda. "Najpierw powoli, jak żółw ociężale", ciach ciach od góry. Przyciąć, wytrzepać, zebrać i do przodu. Wpadłam w rytm, "gna coraz prędzej. A dokąd, a dokąd, na wprost ..." Ocknęłam się na końcu, góra jako tako ale jeszcze boki a właściwie jeden bok. A jam cała mokrutka, od rosy i od potu. Wróciłam do izby i padłam na wyrko sapiąc jak lokomotywa. Zeszło z pół godziny zanim się zebrałam, napiłam kefiru i przebrałam. Ale i tak uważam, że ten zakup to strzał w siódemkę, ponieważ są jeszcze takie nożyce elektryczne, gdzie nie trzeba robić ciach, ciach tylko pilnować kabla i to ta dziesiątka. Ale dotychczas, przez pięć lat przycinałam ligustr i dzikie wino małym sekatorkiem wiec to dla mnie postęp. A i żywopłot jeszcze stosunkowo młody.
Po przerwie znowu "Najpierw powoli, jak żółw ociężale", ciachu ciach z boku żywopłotu, teraz gorzej bo w przykucu. 'I gna coraz prędzej, a czemu tak gna, a co to, co to to, kto to to tak pcha ....' A upał i słońce coraz wyżej i temperatury do góry tak pchają. Końcówka już krzywa i nierówna ale mam to za nic i idę odsapnąć.

Szklanka maślanki, prysznic, drzemka a gdy o dziewiątej przychodzi Władzia Narożna jam już gotowa do nauczania. Najpierw gadamy i odpoczywamy w izbie jeszcze niegorącej choć bardzo ciepłej. Jeszcze przed południem Władzia kosi a ja nadzoruję i obchodzę działeczkę z aparatem. Często dumam, żeby olać działeczkę, warzywa i kwiaty i tylko kosić jak większość sąsiadów ale jak tu się pozbawiać takich widoków?

Kupiłam dwa lata temu dwa powojniki by się wiły na kratkach tarasu. Jeden  miał być biały a drugi fioletowy, chciałam by się ładnie kontrastowały. A wyszły dwa białe, dobrze chociaż, że jeden płatkowy a drugi pełny. Hołubię mały, błękitny akcencik przed tarasem chociaż to sprawa przegrana.

Od południowej strony słońce w maximum ledwo muska dół okien, przez to izba się tak bardzo nie nagrzewa, nawet przy otwartej okiennicy kuchennej.

I to tyle na dzisiaj, dwa punkty z listy wykonane. Wieczorową porą nie wytrzymałam i podlałam wszystko, razem z drzewkami. Właściwie to nie powinno się podlewać sporadycznie bo roślinki wtedy zakorzeniają się płytko ale to przyjemnie tak stać ze szlauchem w ręce i patrzeć jak mgiełka budzi do życia omdlałe w upale rośliny.

Nazajutrz znowu pobudka rano ale nie o czwartej. Przed szóstą już jestem przy borówkach, słońce za malowniczymi chmurkami, może będzie lepszy dzień bo wczoraj niebo było jednolicie, monotonnie jasnoniebieskie. Najpierw poprawiam stelaż, który się chwieje i rozwala, trzeba będzie pomyśleć o nowym na następny sezon bo inaczej nawet nie posmakuję jagódek, ptaszory wszystko zjedzą. A potem mozolne rozpinanie siatki na nim.
Jeszcze tylko pozmywać, zebrać drobiazgi i resztę jedzenia z lodówki, przebrać się i do domu. A tam pakowanie, bo we wtorek jadę do sanatorium. Zabezpieczone mieszkanie i chatta, sąsiedzi i znajomi będą kosić, podlewać, wietrzyć i w ogóle  pilnować. Więc jam spokojna i wdzięczna, zwłaszcza Władzi i Jasiowi. Podziękuję po powrocie :-)))

A na koniec zagadka. Kupiłam ale zapominałam jak się nazywa.

Przeszkadzajki

Tydzień temu zadzwonił Mistrz, że skończył izolować i wykańczać południową ścianę więc oczywiste że chciałam tam pojechać jak najszybciej, by zobaczyć dzieło. Chciałam ale w planie wcześniejsze plany i zobowiązania. Wreszcie nadchodzi ten dzień, dziś pojadę i zobaczę. Ale od rana pada, na dworze ledwo 9 stopni, zimno i mokro, sama ciekawość nie wystarczy, mam jeszcze w planie koszenie i odchwaszczanie. Postanawiam, że pojadę jutro. A rano wstałam z bólem gardła i głowy, kichająca i zła na przeszkadzajkę więc kilka pastylek do ssania, 5 rutinoscorbinów, jedna przeciwbólowa. Pakowanie torby i koszyka zmęczyło mnie tak bardzo, że położyłam się na chwilę a przespałam trzy godziny. Już popołudnie, gardło boli jakby mniej ale słaba jakaś jestem. Wcześnie kładę się spać, pojadę jutro raniutko. W nocy obudził mnie dławiący ból wieńcowy, lęk i niepokój. Poczekałam z godzinę ale nic lepiej, więc psiknęłam Nitro (troszkę przeterminowane jak się okazało). Do lęku dołączyła się złość, bo dziś już naprawdę czas na wyjazd i pogoda zapowiada się dobra i sobota to robota. Jakoś przedrzemałam do rana, ból mostkowy się zmniejszył ale głowa boli coraz bardziej. Zmierzyłam ciśnienie 193/104/100. Niewesoło. Wprawdzie nie wierzę, że norma to 120/80/60 ale takie jakie mam i mnie wydaje się za wysokie. Ale mam przecież Captopril, no tyle, że też się okazał przeterminowany i to sporo bo tabletki kruszyły się w palcach. Zgodnie z zaleceniami prowokowałam mocny kaszel, masowałam punkt na stopie, ziewałam i oddychałam głęboko. Troszkę pomogło, następny pomiar to 168/100/101, ale nie czuję się dobrze. Ucisk słabszy ale nadal trwa, i te stany lękowe - w takim stanie nie pojadę. Przychodnie zamknięte więc idę do apteki z tymi moimi przeterminowanymi lekami ratującymi życie, może coś pomogą. W pierwszej nie pomogą, bo Nitro i Captopril tylko na receptę i to z jakiejś wysokiej grupy, radzą dzwonić po pogotowie, dostanę zastrzyk i od razu się poprawi. W drugiej także radzą pogotowie albo pochodzić po sąsiadach, może ktoś ma. Dopiero w trzeciej, gdy mierzę ciśnienie i wychodzi 204/105/116 farmaceutka pożycza mi Captopril. Zażywam dwie od razu w aptece i gdy dochodzę do domu już lepiej. Jednak dziś nie pojadę choć czuję się coraz lepiej i ciśnienie już 158/88/90. Ale coraz cieplej a nawet goręcej.

Jechanie w niedzielę nie ma sensu, bo ani pracować a i z dostępem do służby zdrowia jeszcze trudniej.

Ale wreszcie zwalczyłam wszystkie przeszkadzajki i w poniedziałek dobrnęłam do chatty. Upał popołudniu więc tylko obkosiłam ścieżkę od furtki do schodków i padłam z książką na tarasie do wieczora.

Nazajutrz przysypałam rankiem bo noc była ciężka i trudno się było zebrać z wyrka. Ale przyszła Władzia więc musiałam się zmobilizować i dobrze mi to zrobiło. Nawet zaczęłam kosić dopołudnia ale noże w kosiarce tępe, tylko szarpią trawę i stokrotki.

Na obiad truskawki ze śmietaną, jeszcze nie moje.
Poprzycinałam krzewy, powyrywałam duże pokrzywy, chwasty, trawy .... i znowu na sjestę na tarasie. Na kolację sałatka z tego co na grządkach i kefir, dużo kefiru.

Na szczęście w izbie chłodno, mam nadzieję, że to dzięki tej inwestycji w okna i ściany. I mówią, że chatta pięknieje, tylko jeszcze na okiennicach wymalować kwiaty.

W ostatni dzień obeszłam nowe inwestycje nad zalewem, wszystko cacy tylko WC zamknięte. Zupełnie jak na przystanku w moim miasteczku.

 Popołudniu powrót. Mimo mgły na skraju, po drodze zachód słońca spektakularny !!!
 
Wróciłam z dwoma kleszczami i pokrzywką, jakieś uczulenie. Cała w plamach i swędzi jak cholercia. Albo te chwaściory powyżej kolan wyrywane rękami, albo to co siedziało w tych chwastach albo truskawki. Nawet podejrzewałam półpaśca bo głównie prawa strona ale wyczytałam, że tam raczej pęcherze niż plamy.  Więc wapno,  allertec, puder z anestyzyną i fruuuu do siostrzyczki.

Czy jest jeszcze gdzieś?

 Zdjęcia wydają się od czapy, nie na temat, ni z gruszki ..... chociaż, kto wie!
Czy są jeszcze takie miejsca na ziemi, gdzie człowiek ma tę daną mu przez Boga wolna wolę? Gdzie nikt mu nie mówi co wolno a czego nie wolno, nie karze go za odstępstwa i przewinienia, gdzie jest wolność i odpowiedzialność.....  Gdzie nie są potrzebni prawnicy, sędziowie, politycy, urzędnicy, duchowni, policjanci, wojskowi ..... Gdzie niepotrzebny rząd i sejm, partie i opozycje..... Gdzie rodzisz gdy chcesz, żyjesz z kim chcesz, jak chcesz ..... i umierasz kiedy chcesz. Gdzie nie ma pieniędzy tylko towary i usługi na wymianę. Gdzie nie ma podatków, zbiórek, danin .....
Dlaczego mają nas za głupców, niedojrzałych i nieodpowiedzialnych, dlaczego uszczęśliwiają nas na siłę.
Ja wiem, że jest tzw solidarność społeczna czy jakoś tak ale nie mam przekonania, że moje pieniądze nie są tam marnowane.
Tak mi odbija po wyborach i kampaniach. I przy takiej pogodzie.  Na szczęście na krótko. Pojadę do chatty i tam hulaj duszo!

Wstyd i żenua

Już od pewnego czasu zbieram się, by o tym napisać ale dojrzałam dopiero teraz, z okazji wyborów i zakupów w Biedronce.
Wstyd, kompromitacja, żenada dotyczy nie problemu tylko braku rozwiązania i braku chęci rozwiązanie tego bardzo ludzkiego, oczywistego i dotyczącego wszystkich, choć nie w różnym stopniu, problemu.
W koszyku zakupy spożywcze, kolejka do kasy spora a mnie zachciało się i to pilnie skorzystać z toalety. Spytałam oczywiście kasjerki gdzie mogę skorzystać z tego  'luksusu' i dowiedziałam się, że nie ma toalety dla klientów. Ale ja muuuszę mówię kasjerce a ona że nie wolno. Proszę o zawołanie Kierowniczki i po chwili przychodzi a ja już ściskam mocno nóżki. I znowu słyszę, że toaleta tylko dla personelu. Już u kresu wytrzymałości mówię, żeby szła po ścierkę do podłogi bo ja tu zadzieram kiecę i załatwiam co muszę. Przestraszona otwiera drzwi kluczem i mówi, że to tylko wyjątkowo ale już jej nie słucham tylko pędzę ostatkiem. Udało się, jaka ulga!
Jak pisze Gałczyński o Esiku" Wychodzi letki, z cichej klozetki".
A gdyby się nie udało?
Pewnie to dotyczy nie tylko Biedronki i nie tylko sklepów bo i w bankach takie problemy i w wielu placówkach dla interesantów, nawet w kościołach. I nie winię tu personelu sklepu ani kierowniczki,  to zadanie do systemowego rozwiązania. W jesiennych wyborach będę głosowała na każdego, kto zobowiąże się do rozwiązania tego dyskretnego ale pilnego problemu, bo chociaż dotyczy on głównie dzieci i seniorów ale przecież  nie tylko.

A teraz dla odmiany coś radosnego i wesołego. Gry, nauki i zabawy młodzieży. Zadanie domowe. Stwórz obraz Vermeera. Wspaniały przykład na naukę sztuki i humoru.

Mleczarkę Vermeera i ja zapamiętam już na zawsze.