Rymanów Zdrój - początek

Dzień pierwszy - wrażenie ogólnie nie całkiem pozytywne. Autobus którym miałam dojechać bezpośrednio zatrzymano w Krośnie z powodu niesprawności. Czekanie na podstawienie autobusu zapasowego trwało i trwało, zmówiłam się z jedną kobiełką i pojechałyśmy taxi, ona do Iwonicza a ja do Rymanowa. Jazda też była z przygodami bo zrobiła się z tego wycieczka, kierowca, chcąc zrobić skrót, zabłądził i wracaliśmy dookoła ale na szczęście przez malownicze okolice. Ale za tę wycieczkę zapłaciłam sporo a może niewiele? Obiekt też nie okazał się taki śliczny jak na zdjęciach z folderów, co nie dziwi bo był budowany w latach sześćdziesiątych. Wysłużony, odrapany miejscami, łazienki lekko zatęchłe (dobrze, że nie mam węchu). Oddziałowa nie całkiem miła, lekki rozgardiasz i dezorganizacja. Po obiekcie tylko w maseczce, bez maseczki tylko w pokojach i na stołówce. Damy radę 🤍
Dzień drugi. Dziś już lepiej, zabiegi dobrze rozpisane, personel od zabiegów miły i uczynny, zwiedziłam cały obiekt, część już odnowiona wygląda bardzo fajnie. Humor lepszy to i mniej się widzi niedoróbek.  

Zwiedziłam też najbliższą okolicę. Najpierw widok z okna i na okno, potem wzdłuż rzeki Tabor, w prawo do centrum a potem w lewo do muszli i basenów. No i z powrotem po drugiej stronie Taboru. Popatrzyłam na swoje sanatorium z bliska i z daleka,  posiedziałam z księżną Anną Potocką na ławeczce, potupałam w muszli koncertowej, posłuchałam szumów na wodospadzie. porobiłam zakupy łazienkowe w centrum. Szału nie ma, maleńka osada  w lutowym błocku, w pochmurny dzień.

Dzień trzeci. A na trzeci znowu gorzej. Ziściło się to czego się najbardziej bałam. A zapowiadało się tak ślicznie. Tiu tiu, moja współlokatorka Bożena mówiła, że lubi wietrzenie, nie lubi przegrzania więc pomyślałam, że mam szczęście i niepotrzebnie się troskałam. Ale jak mówiła, że lubi tak jak ja, to mówiła, bo w realizacji jej wietrzenie całkiem co innego znaczyły dla każdej z nas. Wietrzenie dla mnie to otwarcie na kwadrans conajmniej szeroko okna rano, w południe i wieczorem a pomieszkiwanie w pokoju przy uchylonym oknie. Dla niej to rozszczelnienie okna na chwilkę popołudniu i wieczorem a poza tym zamknięte okno bo albo jest po zabiegu, albo bolą ja plecy, albo puchnie jej oko a w ogóle boi się panicznie przeciągów. Ja wiem, że moje pojęcie optymalnej temperatury mieści się dużo poniżej średniej więc w drodze kompromisu ustaliłyśmy, że jak Bożena będzie wychodzić na zabiegi i na posiłki to ja wtedy będę otwierała okno szeroko a ona zamknie je gdy wróci. I dopołudnia jest git. Ale popołudniu zabiegów nie ma i zostaje jeszcze wieczór i noc więc ten kompromis troszkę taki zgniły jest i duszno w pokoju. Ale i tu znalazłam rozwiązanie, po południu ( po obiedzie) nie ma już zabiegów więc wychodzę codziennie na długi, powolny spacer i tam się dotleniam na full, by wystarczyło na pół doby. Poza tym okazało się, że mamy totalnie różne poglądy nie tylko na politykę i religię (tu nie ma problemu, te tematy omijamy), na filozofię, wychowanie, wrażliwość także ( tu też da się nie podejmować tematu) na stany lękowe, stosunek do zaufania, sposoby spędzania wolnego czasu ... Zostało tylko zdrowie i ogródek więc jak rasowe eme przelicytowujemy się chorobami i pobytami w sanatoriach oraz plonami i zadbaniem grządek i ogólnie nasadzeń. Ciekawe doświadczenie dla mnie, tak bliskie obcowanie z diametralnie inna kobiełką. Mnie to tak już nie przeraża bo znam Martę. To inne przeciwieństwa ale podstawy różnorodności już przerobiłam. Ale i trudniej bo to trzy tygodnie tak blisko, w jednym, małym, dusznym pokoiku jeszcze mi się nie przydarzyło. Dam radę bo ja tu przyjechałam dla zdrowia i wszystko ma mi się podobać a nie stresować. Hurra, jest coś co nas łączy, to zielona naturalna mineralna Piwniczanka, obie ją lubimy.  

Już po spacerze, tym razem drugą stroną Taboru, dla dotlenienia się i zakupów. Kupiłam magnesik i tenisówki bo w klapkach moja niecałkiem zdrowa stopa wykręcała się i bolało coraz mocniej. A spacerując nad rwącą rzeką zastanawiałam się, czy woda w tej kąpieli mineralnej, wirowej którą mam jako jeden z zabiegów  pochodzi z tej rzeczki, bo kolory miały identyczne. 

Dzień czwarty - Dziś znowu lepiej, to taka huśtawka początkowych dni w nowym miejscu. A to za sprawą dwóch miłych sąsiadeczek ale o tym potem, w następnym poście. Spacer w późnym słońcu ugruntował zmianę, od razu radośniej i więcej kolorów. Będzie nieźle a nawet dobrze, chwilami nawet bardzo dobrze.

Przegoniłam Starą Pannę D

Od jakiegoś czasu, może to dlatego że zima niezimna, że noga sprawna ale niecałkiem, że wszystkie aktywności przesunięte na po sanatorium, ogarnął mnie jakiś marazm, letarg, niemoc... Niby kręcę się po domu ale tak jakoś bez planu. Gotuję, czytam, oglądam, słucham ale ruchu w tym za mało. Teraz troszkę ponarzekam, bo od dwóch lat przyspieszenie w cyfryzacji i dotąd jakoś doganiałam. Ale teraz pośpieszenie takie, że dostaję zadyszki. W autobusach którymi teraz więcej jeżdżę, w sklepach spożywczych a nawet w Rossmanie kasy samoobsługowe wyparły gotówkę, teraz wypierają karty i wszystko się płaci telefonem. I spraw się już nie załatwia osobiście z człowiekiem czy urzędnikiem tylko przez telefon gadam z maszyną, która najpierw długo gada o niczym a potem  mnie pogania: chcesz to wybierz 1, chcesz tamto wybierz 2 ... Gdy wybiorę jakąś cyfrę apiać: chcesz owo  wybierz 1, chcesz siamto wybierz 2 ... I tak trzy albo cztery razy a czas mija i nabija złotówki. I w końcu 3/4 trafiam na niecierpliwą osobę (a może to też automat) która rzuca mi fachowymi terminami a ja ni chu chu. I sama nie wiem czy mi wstyd czy żal, czy po prostu przykro. I kilkanaście zł idzie w piach. Tak, to nie jest czas dla starych ludzi.

Ale stało się coś, co dało kopa może nie tyle mojemu wigorowi co mojej inteligencji. Hurra!!! Nie jest ze mną tak bardzo źle! Od jakiegoś, dłuższego czasu nie mam żadnych postów na FB tylko komunikat: :"Nie masz więcej postów, dodaj znajomych" Problem nie w tym, że nie mam tych postów więcej tylko że nie mam żadnych. Pobuszowałam, dodałam kilku nowych znajomych i znowu ten sam komunikat. W międzyczasie dostałam nowy laptop a tam to samo. Napisałam do - pomóż nam ulepszyć Fb - i nic, żadnej odpowiedzi, nadal ten sam komunikat. Znowu dodałam kilku znajomych (chociaż nie mam takiej potrzeby) i nadal nic. Wpisałam w FB na zaprzyjaźnionej grupie mój problem i dostałam kilka odpowiedzi, że też to mają, że Fb ich wkurza i denerwuje - ale żadnej konkretnej podpowiedzi.  Niby mi to nie przeszkadza ale wkurza mnie to, że sami mi zmienili moje ustawienia. W telefonie wszystko dobrze działa, chociaż całkiem inaczej i oczywiście na maleńkim ekranie ale posty są. Zaniosłam lapka do serwisu a tam wszystko działa oki, serwisant mówi, że to może sprawa kablówki. W kablówce mówią, że jak internet działa na poczcie, Google, blogu to nie sprawa internetu. W końcu wpisałam na google mój komunikat i wyskoczyło mi kilka sposobów na ogarnięcie tematu. I wiecie co, z trudem ale ogarnęłam, dałam radę, naprawiłam chociaż nie całkiem bo każdorazowo po otwarciu FB musze trącać w "najnowsze".  

 W trakcie poszukiwania jak rozwiązać problem, trafiałam na opinie, że po zmianie FB sam zarządza opcjami, sam decyduje z kim się masz kumplować po częstotliwości kontaktów, sam wie co dla ciebie ciekawe, interesujące. dobre. Takie uszczęśliwianie to akurat nie moja bajka, więc chyba zepsuję to co naprawiłam bo i tak do kontaktów z rodziną używam tylko messengera. Ale satysfakcja pozostanie, że naprawiłam sama wtedy, gdy fachowcy zawiedli. Przechytrzyłam Niemca i przegoniłam Pannę D na dłuższy czas.

Mam koleżankę która jest dla mnie wielką nauczycielką. Marta całe życie dawała rodzinie czas i pieniądze (przynajmniej tak mówi) z myślą, że na stare lata będzie miała wdzięczność i opiekę. I się zawiodła (przynajmniej tak mówi). Od lat, żyjąc w cudnym, wymarzonym domku, w bajkowym otoczeniu jodeł, sadów, wąwozów nie jest szczęśliwa bo żyje nienawiścią za tę niewdzięczność, otoczona rodziną z którą jest skłócona. Ja ją teraz już tylko wysłuchuję, bo wszelkie rady i mądrości które próbowałam jej dawać przez lata (że nienawiść to ją niszczy i dołuje, że tylko wybaczanie i odpuszczanie jest drogą do szczęścia i zadowolenia, że jak się daje to czerpie się z tego radość i ta radość jest nagrodą bez oczekiwania na wdzięczność, że ... ) do niej nie docierają. To poczucie, że ona jest hojna i dobra a oni niewdzięczni i samolubni, jest jej, w jakiś przewrotny sposób potrzebne, jako cel i sens życia. 

A piszę to po to, bo stąd moja nauka i wdzięczność. Od lat a może i od zawsze daję nie oczekując wdzięczności bo samo dawanie daje mi wielką radość i satysfakcję i kiedyś miałam to za standard i oczywistość  a od pewnego czasu,  od poznania Marty, za dar, łaskę i błogosławieństwo. I tu mi się, sama nie wiem dlaczego, przypomniał cytat z Muminków: "Tu zamieszkamy i będziemy pędzić bardzo przyjemne życie pełne kłopotów"

I znowu cudowna nowina - dzień 24 czerwca 2023 - będzie szczęśliwy i ważny bo już babcia się dobrodusznie i czule frasowała o wnuka. Olaboga!

I druga dobra nowina. Dostałam takie zdjęcie i podpis, niejsce dla mnie u Dziecków już gotowe 💖💝🧡 Przy kominku biurko, krzesło i laptop a nie fotel, szlafrok i kapcie! Miłe mam dzieciaczki.

Właśnie mój licznik dochodzi do 2 milionów wyświetleń, przez 9 lat. Nie ekscytuję się tym jakoś ale chciałoby się mieć chociaż 10 groszy z każdego wejścia. Może i jest taka możliwość ale ja jej nie znam.