Minimalizm i stoicyzm

Ostatnio, jakoś nieprzypadkowo często, spotykam się z pojęciem minimalizmu. Wystarczy wpisać to słowo w przeglądarkę i już otwiera się lista blogów o minimalizmie i prostocie ...
Główna teza to wystarczy mniej, zwolnij, upraszczaj, odłącz się od systemu, nie daj się zwariować....
Ale są pułapki bo dokąd minimalizm a odkąd dziadostwo a nawet zdziczenie? Chociaż akurat ja nie mam problemu z dziadzieniem i nawet kiedyś zadałam pytanie, czy baba może zdziadzieć? I czy dziki znaczy gorszy czy lepszy?

Ostatnio też, jakoś nieprzypadkowo często, spotykam się z pojęciem stoicyzm. Tu, po wpisaniu w przeglądarkę, same wikipedie, słowniki, encyklopedie i dwie książki. "Stoicyzm uliczny" i "Sztuka życia wg stoików"
Oglądając trailer i opis książki tutaj aż chce się ją kupić, i już natychmiast być stoikiem. No bo kto się oprze takiemu cytatowi: "stoicki sposób życia sprawi, że będziemy szczęśliwi w każdej sytuacji i w każdych możliwych okolicznościach". Ale po dokładnym doczytaniu widać, że to jeszcze jeden poradnik typu bla, bla, bla. Nie raz i nie dwa się nabrałam i wystarczy. Ostatni raz, po takiej właśnie rekomendacji, na własne życzenie, dostałam książkę" Stoicyzm uliczny" Marcina F. I co? I nico :-(
Nietrafiona inwestycja.

Post zilustrowany jest wschodami i zachodami słońca. No bo czy jest coś bardziej minimalistycznego i stoickiego niż wschody i zachody?

Dziś świętowałyśmy, wcale nie minimalnie, w kobiecym, miłym gronie, w lokalu "Konfitura". A jutro jadę do chatty. Tam dziki i dziadowski brzmi dumnie. I wolny i naturalny. I prostota jest cnotą.

Na biało

Mnóstwo jest ważnych słów, pewnie tak naprawdę każde jest ważne ale mnie teraz, akurat, te trzy chodzą po głowie:
Muszę, mogę, chcę.


SJP podaje takie ich definicje i z tym się z grubsza zgadzam.
Musieć:

1. nie mieć innego wyboru, nie mieć możliwości uniknięcia czegoś;
2. być zobowiązanym do czegoś;
3. chcieć czegoś bardzo

Móc

1. mieć odpowiednie warunki (zdolności, środki itp.), by czegoś dokonać; zdołać;
2. mieć prawo do czegoś

Chcieć

mieć chęć, ochotę na coś

Nie lubię tego pierwszego słowa - "muszę". Oznacza brak wyboru i przymus. Przymus biologiczny, społeczny, psychiczny ..... Presję i brak wolności. Myślę, że większość ludzi też go nie lubi, nie znosi, przeklina ..... Ale dopiero w kontekście te słowa nabierają znaczenia. I tu każdy sobie podłoży, czego najbardziej nie chce musieć.
Wiele poradników, nauczycieli, guru radzi zamienić to słowo na "chcę". Ale to zamiana trudna, by nie rzec niemożliwa. Np. muszę płacić czynsz, rachunki, podatki - na chcę płacić, dla mnie i dla wielu trąci fałszem. Muszę wstawać wcześnie rano, iść do pracy, znosić szefa - na chcę wstawać, iść, znosić - to kłamstwo i obłuda. Itp, itd.
Ale już "mogę" płacić rachunki, mogę wstawać rano, mogę chodzić codziennie do pracy, mogę chodzić, mogę żyć - to przywilej i prawo. Zwłaszcza gdy uświadomimy sobie, ile ludzi tego nie może. Nie może wstać i wyjść, nie ma pracy, nie ma na rachunki i podatki, nie ma wyboru.
No i jest jeszcze" powinnam", łagodniejsza forma muszę, czyli: jest wskazane, jest spodziewane, jest pożądane.

Obracam też w myślach ich zaprzeczenia. Nie muszę, nie mogę, nie chcę. Cała lawina myśli i przykładów wiruje w mojej głowie. Tak szybko, że palce nie nadążają z zapisywaniem .... jakieś okruchy.
Chcę ale nie muszę jechać do chatty. A może mogę ale nie chcę jechać. No i jeszcze powinnam ale nie chcę, nie mogę, nie muszę.....
Post ilustrują moje białe hiacynty, od pączków do kwiatów w pełnym rozkwicie.

To post na biało więc zamieszczam nowy, biały nabytek w naszej rodzinie. Uroczy i wygodny, niewielki ale pojemny, kobiecy i wdzięczny. Alba! Bianka! Niech się dobrze prowadzi i bezpiecznie Cię wozi Córeńko :-)

O mało co, a by dziś było zdjęcie białej zimy, bo od wczoraj wieje i śnieży. Ot, polskie przedwiośnie:-( Tylko siedzieć w domu i użalać się nad sobą:-((
I dobrze, że mogę to robić :-)))
Jednak, z ostatniej chwili, widok z okna.

A tak było w styczniu w moim miasteczku.

Dziękuję Tinie, to jej post zainspirował mnie do tych przemyśleń i przypomnienia sobie tego co wiem ale nie zawsze stosuję. 

Garść wspomnień

8 lat temu, w 2006 roku, gdy już nacieszyłam się emeryturą i nicnierobieniem, a dzieci wywiało na zachód, zachciało mi się powrotu do natury, domku na trawie, miejsca pod błękitnym niebem. Próbowałam w ogródkach działkowych przez dwa lata, ale się nie udawało.  Prześmieszne historie i przeszkadzajki mi się przydarzały.
A potem oczekiwania i marzenia wzrosły. A może pod lasem i nad wodą? Na imprezie z okazji 10- lecia małżeństwa Dzieci, padła myśl: a dlaczego by nie w Brzózie, jeśli tutaj tak błogo?
Garść wspomnień z początków w małym białym domku - tutaj
2010 rok.
Było lato 2010 gdy zobaczyłam na nowo tę działkę na skraju, którą mijałam w czasie spacerów przez ostatnie ponad 3 lata. Otworzyły się nowe możliwości, jak to na skraju bywa.
Kilka miesięcy trwała przetargowa procedura i papierologia a 15 grudnia 2010 roku podpisałam akt notarialny i dostałam klucze do letniskowej chatty (niespełna 100 metrów od mojego małego, białego domku).

Z ogrodzeniem pasterskim, dziurawym bardzo, z przeciekającym dachem, niesprawną siecią wodną i elektryczną. Ale w cudnym miejscu, na skraju łąki, lasu i cywilizacji. Ponad rok pomieszkiwałam nadal w maleńkim domeczku pod Aniołami tylko zabezpieczając swoje nowe włości. Po pierwsze primo, przeinwestowałam i nie miałam forsy na remont i media. A po drugie, dobrze mi było w maleńkim domku. I tak żyłam półtora roku, w pogodne dni i wieczory na skraju, a w zimne, deszczowe i noce w białym domku. Połatałam ogrodzenie jak umiałam. Zbierałam nieustanie groźne śmieci czyli szkło, plastik, gwoździe, druty .... całe reklamówki wywoziłam na śmietnik. I kosiłam, kosiłam, kosiłam - bo trawa była po pachy.

Były też ciągle niespodziewajki: Drzemię sobie raz wczesnym popołudniem w izbie, gdy budzą mnie głosy i hałasy. W stroju niekompletnym wychodzę na swoje a tam rodzina trzypokoleniowa, wielodzietna, tarabani się przez drągi z dziecięcym wózkiem, siatkami, koszykami i klnie, że po co jakiś ciul uszczelnił co było rozwalone. Mówię, że jak ogrodzone to prywatne - zmyli się ale z oporami i po niegrzecznych pyskówkach. A że się działo wiele w czasie mojej nieobecności to poznawałam po śmieciach i pobojowiskach i nie były to rodziny z dziećmi, oj nie. Jak gminne to niczyje czyli wspólne czyli nasze. W końcu zdecydowałam się na ogrodzenie powlekaną zieloną siatkę a teraz pracowicie ją maskuję bluszczem, dzikim winem, groszkiem, żywopłotem ...
Bo trzy lata temu sprzedałam maleńki domek w dobre, sąsiedzkie ręce. I wreszcie miałam fundusze by zrobić instalację ee i wodną, przeszlifować i pomalować ściany i sufity, zrobić podłogi i łazienkę, oswoić wnętrze i zewnętrze.
Czy na lepsze?
Na pewno! Oczywiście!!

2014 rok.

To zmiany w zewnętrzu. We wnętrzu jeszcze bardziej rewolucyjne. To znowu temat na osobny post.

Żyję tu w cieple i wygodzie .....

Żyję tu w cieple i wygodzie. W powalentynkowej promocji kupiłam trzy białe hiacynty w białej doniczce w biało czerwone serduszka, z serduchem i kokardką, za tę samą cenę co miesiąc temu za same hiacynty w plastikowej osłonce. I w takiejż promocji hiszpańskie dorodne truskawki, które wprawdzie nijak się mają do moich drobnych, pachnących, czerwcowych owocków ale nie do szampana są one, ale do galaretki.

Żyję tu w cieple i wygodzie a punkt skupienia na skraju. Gdy zagospodaruję tam kuchnię, brak mi będzie takiego miejsca, by czytać w dziennym świetle, o każdej porze dnia i roku. By to możliwe było w obszernym i wygodnym fotelu, potrzebne albo drugie okno, na długiej prawie 5 metrowej, południowej ścianie. Takie okno, w miejscu mapy okolic, rozwiązałoby sprawę. Ale to duże koszty bo potrzebna do niego i moskitiera i okiennica. Albo przerobić okiennicę na zachodnim oknie, bym mogła ja otworzyć i zamknąć samojedna. Narazie na zimę jest zamknięta drewnianą listewką na wkręty.
 
Żyję tu w cieple i wygodzie a myśli ciągle na skraju. Z tarasem to już grubsza sprawa. Taki jaki był, wąski i długi, był wystarczający, ale krótko. Bo potem stanął tam tapczan z poprzedniego domku. A gdy dodatkowo wygodny i obszerny fotel z gabinetu, który szkoda było wyrzucać, to już ciasno niemożebnie. Potem wprawdzie tapczan poszedł do pomieszczenia gospodarczego ale doszło drewno na zimę na tarasie i znowu ciasno. Albo wyrzucić fotel, wygodny i przytulny albo poszerzyć taras. Jak poszerzyć taras to i zbudować na nim pomieszczenie na klamoty. A to już duża i kosztowna inwestycja.  

Żyję tu w cieple i wygodzie ale czasem, często, codziennie napadają na mnie smutki, winy, wstydy..... Dużo tego jest gdy się przeżyło prawie 70 lat. Radzę sobie jakoś, różnie ... Gdybym była na skraju to zapaliłabym ogień w piecyku lub na kręgu ogniskowym, poszłabym na spacer do lasu na szyszki lub pogmerałabym w ziemi. A w mieszkaniu a to nalewka, a to internet, a to książka, a to światełka, a to mięsne danie, a to blogi, a to winko, a to TV ..... Albo biorę aparat i łowię w kuchni radosne, kolorowe kadry.